Έχοντας ως αφετηρία τα ελάχιστα αποσπάσματα που έχουν διασωθεί από την ομώνυμη τραγωδία του Ευριπίδη, ο συγγραφέας με την τεχνική του κολάζ και του devised theatre, συνθέτει ένα μεταδραματικό κείμενο που ακροβατεί ανάμεσα στην ποιητικότητα και στον ρεαλισμό. Ο Μύθος αναπλάθεται για να επανεφεύρει ή για να επανασυστήσει την διάσταση του Τραγικού στο σήμερα.Μια βίαιη πορεία ενηλικίωσης. Μια καταβύθιση στα σκοτάδια του μυθικού Εγώ. Μια πολυσυλλεκτική Χορική επιτέλεση με θεματικούς άξονες την επιθυμία για το ανέφικτο και το πιθανό κόστος μιας υπέρβασης. Τα πρόσωπα του μύθου και τα κίνητρα του δράματος δίνουν την θέση τους στην διασπορά του κυρίαρχου νοήματος και την αυτοαναφορικότητα. Ο Λόγος, υπαινικτικός και υπονομευτικός, ακροβατεί ανάμεσα στο ποιητικό και στο καθημερινό, θέλοντας να ξανακερδίσει την αυτάρκειά του μέσα από την τελετουργία και την πολυφωνία, προσδοκώντας ένα καινούργιο (και εφικτό) είδος Κάθαρσης.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό. Πολιτική απορρήτου