Μια γυναίκα γιορτάζει μόνη της πάνω σε μια άδεια σκηνή όταν μπαίνει το κοινό και της χαλάει τη γιορτή. Αναγκάζεται να μοιραστεί τον χώρο της, τις αναμνήσεις της, τον εσωτερικό της κόσμο. Μέσα από αποσπάσματα θεατρικών έργων που αγαπά, ιστορίες από την παιδική της ηλικία, και πορτρέτα ανθρώπων που έχασε – έναν φίλο ποιητή που πέθανε σε πυρκαγιά, τη μητέρα που σιγά σιγά βούβαθηκε από την άνοια – η γυναίκα εξερευνά την αδυναμία της να μείνει, την ανάγκη της να περιπλανιέται, το φόβο της μπροστά στη στιγμή που μεγεθύνεται και απαιτεί επιλογή. Φτιάχνει και ξηλώνει σκηνικούς χώρους, δοκιμάζει ξένες λέξεις σαν να ήταν ρούχα, ονειρεύεται αόρατες πόλεις γεμάτες νύμφες. Στο τέλος, αποφασίζει να προσγειωθεί εκεί και τώρα, να αφήσει τον κύβο του Rubik άλυτο, να γιορτάσει την ελπίδα που δεν ζητάει ανταλλάγματα. Ένα ταξίδι από τη φυγή στην παραμονή, από τις δανεικές λέξεις στη σιωπή που ανήκει μόνο σ’ αυτήν, από τη μοναξιά που προστατεύει στην ευαλωτότητα που συνδέει.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό. Πολιτική απορρήτου