Το Γεμιστό Τσιγάρο είναι ένα έργο που αφηγείται μια φάση ζωής που, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, όλοι έχουμε περάσει κι ας έχουμε — κάποιοι από εμάς — αφήσει πια πίσω μας. Εκείνη τη μετάβαση από την ξεγνοιασιά της μετεφηβείας στην πρώτη ουσιαστική αναμέτρηση με τον εαυτό και την ενηλικίωση. Πέντε νέα παιδιά συναντιούνται για πρώτη φορά στο πάρτι του πρώτου έτους, ενώνονται και γίνονται μια αχώριστη παρέα. Ονειρεύονται μαζί, ερωτεύονται, μοιράζονται τις ζωές τους. Παράλληλα όμως μεγαλώνουν, εξελίσσονται και αλλάζουν, έτσι που οι σταθερές τους παύουν να είναι τόσο στέρεες.

Το έργο ακουμπά πάνω στις σχέσεις που περιπλέκονται και μεταβάλλονται. Στους ανθρώπους του πρώτου ενθουσιασμού, που κάποτε έμοιαζαν αναπόσπαστο κομμάτι της πραγματικότητάς μας αλλά, με τον χρόνο, προχωρούν με διαφορετικούς ρυθμούς και κάνουν αναπάντεχες επιλογές. Στο Γεμιστό Τσιγάρο οι σχέσεις έρχονται σε σύγκρουση· οι ήρωες εκδηλώνουν τις πιο ευάλωτες πλευρές τους. Η συνειδητοποίηση είναι ηχηρή — τα πράγματα άλλαξαν. Κι αυτό αφήνει πίσω του γλυκόπικρη επίγευση. Γλυκιά για τις στιγμές που έμοιαζαν ένα ατελείωτο πάρτι χαράς και φιλίας. Πικρή γιατί οι ήρωες έρχονται αντιμέτωποι απότομα με το τέλος μιας εποχής. Κι αν τα κάνανε όλα διαφορετικά;

Σε αυτή την κατεύθυνση, το έργο αγγίζει και το θέμα της εξάρτησης. Όχι με διδακτικό τρόπο, αλλά ως μια πραγματικότητα που επηρεάζει τις σχέσεις και τους ανθρώπους βαθύτερα απ’ όσο θα ήθελαν να παραδεχτούν. Η εξάρτηση γίνεται κομμάτι της καθημερινότητας, της επικοινωνίας, της απόστασης, και τελικά αποκαλύπτει πόσο εύθραυστες είναι οι ισορροπίες που προσπαθούμε να κρατήσουμε.

Το Γεμιστό Τσιγάρο γράφτηκε και σκηνοθετήθηκε από δύο νέα παιδιά – τη Βιβιάννα Γιαννούτσου και τον Γιάννη Κούλπερ -που βούτηξαν με ενθουσιασμό και με μια ειλικρινή ανάγκη να μιλήσουν για όσα τους απασχολούν, βιώνουν οι ίδιοι ή παρατηρούν γύρω τους. Μέσα από αυτή την πρώτη τους απόπειρα, έγιναν και οι ίδιοι παρέα, τόλμησαν να δημιουργήσουν μαζί και να παίξουν ρόλους που είχαν κάτι γνώριμο.

Με έναν τρόπο απλό και αληθινό, ηθοποιοί και δημιουργοί κατάφεραν να συνθέσουν μια νοσταλγική σκηνική ατμόσφαιρα που συμπλέει με τις μουσικές του Παπαζό και συνομιλεί με τις «μικρές– τεράστιες» αγωνίες των ηρώων. Ακόμα κι αν ο θεατής δεν βρίσκεται πια σε αυτό το σημείο της ζωής του, η παράσταση σκαλίζει μέσα του εκείνη την ανάμνηση μιας μοναδικής εποχής που πέρασε, αλλά άφησε το αποτύπωμά της. Και ίσως εκεί να βρίσκεται και η μεγαλύτερη δύναμή της: στο ότι δεν μιλά μόνο για το τότε, αλλά μας φέρνει ξανά, έστω για λίγο, πιο κοντά σε αυτό που κάποτε υπήρξαμε.

Μάγδα Στεργίου, θεατρολόγος – δραματολόγος

Ταυτότητα παράστασης

Κείμενο / Σκηνοθεσία:
Βιβιάννα Γιαννούτσου, Γιάννης Κούλπερ
Δραματουργική Επιμέλεια: Μάγδα Στεργίου
 Σκηνογραφία: Ηλίας Ζιγγιρίδης
Σχεδιασμός φωτισμών: Μανώλης Μπράτσης
 Μουσική σύνθεση και σύνθεση ηχοτοπίων: Papazό  Γραφιστικά:  Γιώργος Τάσος Χριστόπουλος
Παραγωγή: Pelora Productions 

Παίζουν
Χάρης: Χάρης Τραχανίδης
Ζωή: Θεανώ Κλάδη
Πάνος: Ηρακλής Τσουζίνοβ
Άρτεμις: Βιβιάννα Γιαννούτσου
Μιχάλης: Γιάννης Κούλπερ
Μουσικός επί σκηνής: Papazό

ΘΕΑΤΡΟ ΑΛΚΜΗΝΗ
Σκηνή Intermedia
Αλκμήνης 8-12, Αθήνα 118 54
Κάτω Πετράλωνα (χάρτης)
τηλ. 2103428650 – info@theatro.gr
στάση μετρό: Κεραμεικός
τρόλεϋ: 21 Στάση ΚΑΜΠΑ
ΟΑΣΑ: 049,815,838,914,Γ18
Στάση ΚΑΜΠΑ, 035 Στάση ΙΚΑ

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ
κάθε Δευτέρα στις 21:30

ΔΙΑΡΚΕΙΑ
85′ (χωρίς διάλειμμα)