«Η ιστορία άρχισε µιαν άνοιξη και σ’ ένα κόσµο ευτυχίας…» 
Θα ‘ρθω αγάπη µου σύντοµα, είχα ναυαγήσει προ πολλού, κολυµπώ µέρες τώρα σ’ ένα πέλαγο χωρίς άκρη, και µόλις αυτή τη στιγµή, βγήκα σ’ ένα νησί, µικρό, ένα γυµνό βράχο. Θέλω να ανάψω φωτιά, µα δεν έχω σπίρτα, δεν έχω ξύλα, και δεν υπάρχει ούτε ψυχή αγριόχορτου για το σκοπό µου, µαζεύω φύκια υγρά, µα θέλουν µέρες να στεγνώσουν.  
Προσπαθώ να ανοίξω τα µάτια µου, να δω ξανά τις εικόνες που δεν ανακάλεσα, πολύ πριν την άνοιξη αυτή. Να ακούσω και πάλι την µουσική που µας συνόδευε σε κάθε µας βήµα -πριν από εκείνη την ύπουλη µέρα, που γεµάτη υποσχέσεις µας πήρε από χέρι για να την ακολουθήσουµε.  
Θα ‘ρθω αγάπη µου σύντοµα, η µέρα που τα φύκια θα στεγνώσουν είναι κοντά, θα κάψω τις προσδοκίες και θα κολυµπήσω µακριά απ’ αυτό τον έρηµο βράχο -η µέρα µετά θα είναι ξανά αληθινή. 
«…ώ χαρά, ώ θλίψη του δρόµου!» 

Υ.Γ. Οι πιο πάνω λέξεις και σκέψεις πηγάζουν από το βιβλίο (Το Χάος [2] – «Η Αποκεφαλισµένη Ελπίδα» του Στέλιου Ντόµαλη, Λάρισα 1990).

Αφιερωµένο στον ίδιο και σε όλους τους δηµιουργούς που το έργο τους µένει αθέατο! 
Κωνσταντίνος Σ. Κωνσταντίνου 12 Μαΐου 2020