- Προσπερίνα,
- 1989
- 1 άνδρας - 2 γυναίκες
Συγγραφέας: Ρούλα Γεωργακοπούλου
- Πως κατοικείται ο χώρος; Είναι ένας πίνακας ένα αντικείμενο απλώς; Το πορτρέτο του πίνακα είναι νεκρό; Μια γυναίκα συγκατοικεί με τα δύο ζωγραφικά της έργα, έναν Ναύτη του Τσαρούχη και την Proserpine του Dante Gabriel Rosseti. Ζει μαζί τους, είναι η συντροφιά της. Τα έργα τέχνης ζωντανεύουν. Συνομιλεί μαζί τους. Τα κοιτά, τα φροντίζει, τα ρωτά και εκείνα της απαντούν σε α’ ενικό, τις κάνουν παρατηρήσεις, την εκπαιδεύουν, σχολιάζουν το συγγραφικό της έργο. Ο μεν Ναύτης, σύμβολο εθνικό και ερωτικό, απαιτεί σεβασμό, ενώ η Προσπερίνα αντιστρέφει όλες τις βεβαιότητες και υπαγορεύει στην πελάτισσα-αφηγήτρια ένα καινούργιο μονόπρακτο. «Γράφεις ό,τι σου γουστάρει. Διαστρεβλώνεις αυτά που σου λέω και είσαι και ανορθόγραφη» θα πει η Προσπερίνα στη Γυναίκα. Η τέχνη ως υποκείμενο, και ο άνθρωπος που τη μιμείται..και όχι το αντίστροφο του «η τέχνη μιμείται τη ζωή». Αγωνιούν τα έργα για την ίδια τους την υπαρξιακή κατάσταση, αλλά και για αυτή της Γυναίκας, σ’ ένα παιχνιδι σουρεαλισμού και παραλόγου. Ενώ ο Ναύτης θα αυτοκτονήσει λίγο αργότερα.