- ο κόσμος που στέκει ανάμεσά μας,
- 2024
- 2 άνδρες - 4 γυναίκες [ελάχιστος αριθμός ηθοποιών: 4]
Συγγραφέας: Κατερίνα Λούβαρη Φασόη
- Το έργο O κόσμος που στέκει ανάμεσά μας, διαδραματίζεται σε κάποιο ορεινό χωριό, κατεστραμμένο από τις αιματοχυσίες του εμφυλίου πολέμου· ελάχιστα χρόνια μετά τη λήξη του πολέμου, οι ήρωες λιμνάζουν στα απόνερά του. Κάθε οικογένεια και μία ιστορία, κάθε ιστορία και πένθος, θρήνος ατελείωτος. Ο ορυμαγδός από τον αλληλοσπαραγμό κρατεί ακόμα, σαν σκόνη που μεταφέρεται με το φύσημα του αγέρα πάνω από τα κεφάλια των ανθρώπων· στο χωριό αντηχούν μόνο τα μοιρολόγια και τα πένθιμα τραγούδια. Μια σπίθα έτοιμη να γίνει φωτιά και στο πέρασμά της να κατακάψει τα πάντα. Η Μάνα, έχασε τον άντρα της και τα παιδιά σε αυτόν τον πόλεμο. Όλα τ’ αρσενικά του σπιτιού της· εκτός από ένα, το στερνοπαίδι της. Ετοιμάζεται να το παντρέψει με τη Νύφη, ένα πλάσμα αιθέριο, μοναδικό, που ούτε «ο αγέρας δεν τολμάει ν’ αγγίξει τρίχα από τα μαλλιά της». Και εκείνης το σπιτικό είναι τσακισμένο από τον πόλεμο· η μητέρα της τρελάθηκε, όταν έχασε τα δικά της παιδιά, και έβαλε τέρμα στη ζωή της. Κι ενώ ο γάμος ετοιμάζεται και όλο το χωριό έρχεται να γευτεί μια στιγμή χαράς, η μοίρα επιφυλάσσει αιματοβαμμένο το τέλος αυτής της ιστορίας. Ένα πρόσωπο από τα παλιά, ο Νέος, εμφανίζεται να κλέψει τη Νύφη και να την κάνει παντοτινά δική του. Ο θάνατος καραδοκεί· οι δύο άντρες αλληλοσκοτώνονται. Είναι γνώριμοι από παλιά, πολέμησαν στ’ αντίθετα στρατόπεδα. Ο πόλεμος δεν τελείωσε ποτέ, βρίσκεται ανάμεσά τους, και το λάφυρο είναι η Νύφη. Κεντρική ιδέα του έργου είναι η σύγκρουση μεταξύ των ανθρώπων με κοινή ρίζα· ένα χτύπημα, μια κίνηση ενός σώματος που κινείται και συγκρούεται μ’ ένα άλλο, αδελφικό, κινούμενο σώμα. Μια συμπλοκή εχθρικών δυνάμεων. Οι ήρωες του έργου διακατέχονται από μίσος, φόβο και ελπίδα· ψυχικά σκίζονται στα δύο. Η Μάνα φοβάται μην χάσει το τελευταίο ζωντανό παιδί της, ενώ παράλληλα ζητάει εκδίκηση για τους νεκρούς της. Ο Γαμπρός ελπίζει σε μια νέα ζωή, χωρίς έριδες και πόλεμο, αλλά καταλήγει να σκοτώσει τον εχθρό του. Η Νύφη, αφού πένθησε την αυτόχειρα μητέρα της, ζητάει από τη Μάνα την παντοτινή λύτρωσή της. Οι γυναίκες του χωριού, κλαίουσες από τη μία και από την άλλη γεμάτες προσμονή για την χαρά, ενισχύουν την ένταση της σύγκρουσης, απλώς και μόνο με την παρουσία τους και τα τραγούδια τους.