Η Πολυξένη δυσκολεύεται να μιλήσει γρήγορα όπως τα άλλα συνομήλικα της παιδιά. Όταν όμως τραγουδάει, η γλώσσα της πάει «ροδάνι». Η μαμά της που δουλεύει συνεχώς δεν έχει χρόνο και ενέργεια να αφουγκραστεί τις ανάγκες της. Ο παππούς της είναι ο μόνος άνθρωπος με τον οποίο σχετίζεται ουσιαστικά. Σύντομα όμως πεθαίνει αφήνοντας ένα δυσαναπλήρωτο κενό στη μοναχική Πολυξένη που βρίσκει χαρά και παρηγοριά στους φανταστικούς της φίλους: πουλάκια, πεταλούδες, κοχύλια και οτιδήποτε μπορεί κανείς να φανταστεί! Ανάμεσα τους κεντρικό ρόλο έχει το Πινέλο, που χρωματίζει κάθε τι σύμφωνα με τις ανάγκες της Πολυξένης.
Η Πολυξένη δεν είναι αποδεκτή στο σχολείο. Μοιάζει να είναι αόρατη που ακόμη και η δασκάλα της, η κυρία Ευρυδίκη, σύντομα την «ξεχνάει» και συνεχίζει το μάθημα της με τα υπόλοιπα παιδιά.
Η Πολυξένη, βρίσκει τη δύναμη να αντισταθεί και να εκφράσει αυτό που αληθινά είναι:
«Δρομέας είμαι, είμαι σκυτάλη
Μικρούλι μήνυμα σ΄ άδειο μπουκάλι
Είμαι οι άλλοι, είμαι εγώ
Νησάκι είμαι σ΄ ωκεανό
Είμαι η θάλασσα, είμαι κοράλλι
Είμαι εσείς και όλοι οι άλλοι
Παιδάκι είμαι, είμαι χορτάρι
Είμαι ό,τι εσείς και όλοι οι άλλοι»
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό. Πολιτική απορρήτου