Η Μάγδα Στεργίου με αφορμή την παράσταση Πάρανταϊζ– Η αίθουσα κλιματίζεται της ομάδας Seven Sisters που παίζεται για δεύτερη χρονιά στο Θέατρο 104 συναντάει τη Γιώτα Σερεμέτη και της κάνει 7 ερωτήσεις.
Είστε μια ομάδα που αποτελείται μόνο από γυναίκες– όπως υποδηλώνει και το όνομα της ομάδας σας-, τόσο ως συντελεστές όσο και επί σκηνής. Πες μας λίγα λόγια για σας, πώς συστήνεστε στο κοινό;
Σκέφτομαι τη φράση που έγραψα πριν πέντε χρόνια περίπου -όταν δημιουργήθηκε η ομάδα- στην περιγραφή που ζητούν οι σελίδες στα social. «Εφτά γυναίκες ηθοποιοί – ένα θέατρο ουσίας». Σήμερα μου ακούγεται λίγο πομπώδες, αλλά δεν το έχω αλλάξει. Δεν ξέρω γιατί. Κάτι με κρατάει εκεί. Δεν ήταν στις προθέσεις μου να φτιάξω μία ομάδα μόνο από γυναίκες. Δεν ήταν καν στις προθέσεις μου να φτιάξω ομάδα. Προέκυψε από ανάγκη. Να δουλεύω μέσα σε ένα πλαίσιο σταθερό, όπου αισθάνομαι ασφάλεια. Οι Seven Sisters αυτό είναι για μένα.
Όσο για το «θέατρο ουσίας», έχει να κάνει με την ειλικρίνεια. Με το να στέκεσαι στη σκηνή όχι για να υπηρετήσεις τον εαυτό σου, αλλά αυτό που αφηγείσαι. Αυτό που κάνουμε το λέω —ίσως αυθαίρετα— ένα συλλογικό αφηγηματικό θέατρο.
Τόσο η παράσταση Πάρανταϊζ – Η αίθουσα κλιματίζεται η οποία ανεβαίνει για 2η χρόνια φέτος όσο και η πρώτη παραγωγή της ομάδας, Το Μαράκι έκλασε, είναι σε ανοιχτή συνομιλία με τα κείμενα της Λένας Κιτσοπούλου. Ποια στοιχεία στα κείμενα της είναι εκείνα που συνομιλούν περισσότερο μαζί σου/σας και σε/σας κάνουν να τα επιλέγεις/τε;
Ήταν κεραυνοβόλος ο έρωτας με τα κείμενα της Λένας. Και παραμένει.
Η γραφή της με αφορά βαθιά, με συγκινεί και με ταράζει. Βρίσκω κομμάτια μου μέσα της. Έχει έναν τρόπο να ακουμπά σε κάτι που έχει να κάνει με τη μνήμη μου και την ύπαρξή μου.
Έχει ευθύτητα, χιούμορ, σαρκασμό, σκληρότητα, αλλά και κάτι πολύ τρυφερό και συνάμα ποιητικό. Και κυρίως έχει μια γυμνή αλήθεια. Σε ανυψώνει και μετά σε προσγειώνει απότομα λέγοντάς σου: «Ε ψιτ, για σένα λέω».
Το κείμενο Πάρανταϊζ – Η αίθουσα κλιματίζεται αφορά 5 αφηγήσεις γυναικών για την σεξουαλικότητα τους, τον έρωτα και τον ερωτισμό. Σε ποιο βαθμό αφορούν την πραγματικότητα των γυναικών σήμερα και πόση μυθοπλασία εμπεριέχουν; Είναι ιστορίες –αυτό που λέμε βγαλμένες από τη ζωή;
Απ’ όσο ξέρω από τη Λένα, εμπεριέχουν αρκετή μυθοπλασία και κάποια κομμάτια είναι αυτοβιογραφικά. Μπλέκεται δηλαδή το πράγμα. Νομίζω όμως πως τα κείμενα αφορούν ανεξάρτητα από αυτό. Αναγνωρίζουμε και οι εφτά δικά μας κομμάτια στις ιστορίες. Από διαφορετικές ηλικίες και φάσεις ζωής. Επιθυμία, ενοχή, ντροπή και μπέρδεμα. Εμπειρίες και καταστάσεις συχνά αντιφατικές. Ακριβώς όπως και η γυναικεία φύση που είναι πολύπλοκη πολυδιάστατη και που διαφορετικές πτυχές της θα βρούμε και στις πέντε ιστορίες.
Το ενδιαφέρον είναι πως τα κείμενα δεν προσπαθούν να ωραιοποιήσουν, να δικαιολογήσουν ή να εξηγήσουν. Σου πετάνε την εμπειρία ωμή και σε αφήνουν με αυτή. Και κάπου «θα σε βρει».
Η Γυναικεία σεξουαλικότητα με φόντο το ελληνικό καλοκαίρι και όλα όσα έχουν καταγραφεί στη συλλογική μνήμη όταν ακούμε τη λέξη «ελληνικό καλοκαίρι». Πως προσέγγισες δραματουργικά και σκηνοθετικά αυτούς τους δύο άξονες;
Το ελληνικό καλοκαίρι νομίζω δεν είναι απλά φόντο, ζωντανεύει κι αυτό μαζί με τις ιστορίες. Οι εικόνες, οι μυρωδιές, οι ήχοι, και φυσικά αυτή η μοναδική αίσθηση ελευθερίας. Αυτό το «όλα μπορούν να συμβούν» που έχει και ο έρωτας. Και είναι κι αυτό γεμάτο αντιφάσεις. Μπορεί να είναι ρομαντικό αλλά και εκρηκτικό. Έχει ανία, ένταση, ιδρώτα, βλέμματα. Έχει αυτό το «κάτι θα γίνει» που σε σπρώχνει κάπου χωρίς να ξέρεις πού.
Και μέσα σε αυτό το πλαίσιο γεννιέται η επιθυμία, όχι πάντα ως κάτι «καθαρό» ή ρομαντικό, αλλά ως κάτι μπερδεμένο, σωματικό, πολλές φορές βίαιο ή αμήχανο.
Η σεξουαλικότητα δεν εμφανίζεται πάντα ελεύθερη. Εμφανίζεται αδέξια, κάποιες φορές επώδυνη.
Δεν θέλαμε να φτιάξουμε μόνο μια όμορφη εικόνα επιθυμίας. Θέλαμε να φανεί και το μπέρδεμα, και η έκθεση και το σημείο που δεν ξέρεις τι σου συμβαίνει.
Έχει σημασία αυτή η μετάβαση — από την αθωότητα στο ξύπνημα της επιθυμίας και από εκεί σε κάτι που δεν είναι πάντα εύκολο να το διαχειριστείς.
Θέλησα να αφήσω χώρο σε όλες αυτές τις αντιφάσεις να υπάρξουν, χώρο στις ιστορίες να συμβούν και κυρίως χώρο σε εμάς να υπάρξουμε αληθινές και ελεύθερες πάνω στη σκηνή.
Ένα από τα κύρια ζητήματα ήδη στις απαρχές του κινήματος του Ριζοσπαστικού Φεμινισμού, τη δεκαετία του 1960, ήταν η υπεράσπιση του δικαιώματος των γυναικών στη προσωπική σεξουαλική ευχαρίστηση, στην απελευθέρωση του γυναικείου σώματος. Πουπιστεύειςότιβρισκόμαστεσήμερασεσχέσημεαυτήτηνδιεκδίκησηκαιπουστέκεταιηπαράσταση; Υπάρχουν κεκτημένα; Υπάρχουν ιστορίες που μας υπενθυμίζουν ότι δεν είμαστε ακόμα εκεί;
Μιλάμε πιο εύκολα. Αυτό έχει αλλάξει. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι έχουμε λύσει κάτι. Υπάρχει επιθυμία, αλλά υπάρχει και ενοχή. Υπάρχει διεκδίκηση, αλλά υπάρχει και βία. Και όλα αυτά συνυπάρχουν χωρίς να λύνονται. Νομίζω ότι κουβαλάμε ακόμα πολλές σιωπές. Πολλές εσωτερικευμένες απαγορεύσεις. Πολλές φορές η ελευθερία μοιάζει «επιτρεπτή» μέχρι ένα σημείο. Κακά τα ψέματα, αλλά εν έτει 2026 συζητάμε ακόμα για την άμβλωση.
Δεν μας ενδιέφερε να κάνουμε ένα φεμινιστικό μανιφέστο. Όχι γιατί δεν υπάρχουν πολιτικές διαστάσεις — προφανώς υπάρχουν. Αλλά γιατί νιώθω ότι, όταν πας να «δηλώσεις» κάτι, πολλές φορές κλείνεις το υλικό αντί να το ανοίγεις.
Δεν παίρνουμε θέση με τον τρόπο μιας καθαρής τοποθέτησης. Δεν λέμε «αυτό είναι σωστό» ή «αυτό είναι λάθος». Δείχνουμε εμπειρίες. Και αυτές οι εμπειρίες είναι αντιφατικές, άβολες, μερικές φορές σκληρές. Αν υπάρχει κάτι πολιτικό σε αυτό, είναι ακριβώς το ότι δεν προσπαθούμε να το τακτοποιήσουμε.
Να μπούμε λίγο και στα επί της διαδικασίας για τη δημιουργία της παράστασης. Πώς δουλεύεις/εύετεμετηνομάδα7 sisters και πώς δουλέψατε στο συγκεκριμένο έργο; Έχετε βρει τους κώδικες σας ως ομάδα; Υπάρχουν δυσκολίες;
Δουλεύω πάντα με απλότητα, αφήνω το ένστικτό μου να με οδηγήσει και προσπαθώ να ακούω πάντα τις ιστορίες, τις αφήνω να μου μιλήσουν. Τις αφήνω να συμβούν. Ακούω επίσης πάντα τις συνεργάτιδές μου – δουλεύουμε μόνο συλλογικά. Υπάρχουν δυσκολίες, όχι καλλιτεχνικής φύσεως, θα έλεγα περισσότερο πρακτικής φύσης, κυρίως οικονομικές.
Έχουμε μία κοινή εκπαίδευση, έχουμε κάνει όλες σωματικό θέατρο στο εργαστήρι του Κώστα Φιλίππογλου -εκεί όπου διδάσκω πια- οπότε υπήρχε εξ αρχής μια καλή βάση πάνω στην οποία χτίσαμε. Είναι λίγο να πω ότι έχουμε κοινό κώδικα, νομίζω έχουμε φύγει πέρα από αυτό· υπάρχει στην ομάδα ένας μαγικός συντονισμός.
Κλείνοντας τις 7 ερωτήσεις –ένας καθόλου τυχαίος αριθμός, ποια λέξη η φράση θα κρατούσες από το έργο και θα ήθελες να τη μοιραστείς;
Την τελευταία φράση από την τελευταία ιστορία: «Όλο το υπόλοιπο είναι μια αγκαλιά που αντιστέκεται στην ταχύτητα.»
Η ταυτότητα της παράστασης
Κείμενα: Λένα Κιτσοπούλου
Σύλληψη – Σκηνοθεσία: Γιώτα Σερεμέτη
Σκηνικά – Κοστούμια – Βίντεο – Σχεδιασμός φωτισμών: Λυδία Τσάτσου Παρασκευοπούλου
Μουσική επιμέλεια: Γιώτα Σερεμέτη
Φωτογραφίες:Μυρτώ Κουτλή
Σχεδιασμός αφίσας: ΛυδίαΤσάτσουΠαρασκευοπούλου
Οργάνωση και εκτέλεση παραγωγής: Seven Sisters ΑΜΚΕ
Επί σκηνής οι ηθοποιές:
Χριστίνα Ανδρεάκου
Άρτεμις Δούρου
Μαρίνα Βαρβάρα Ζέρβα
Μαρούλα Καλαμποκιά
Νικολέττα Παναγιώτου
Γιώτα Σερεμέτη
Λυδία Τσάτσου Παρασκευοπούλου
INFO
Θέατρο 104
Ευμολπιδών 41, Γκάζι (Σταθμός μετρό Κεραμεικός) τηλ. 6951269828
ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ
Από την Δευτέρα 9/3 και κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00
ΤΙΜΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟΥ:
Early bird 12 €
Γενική είσοδος 16€ ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 115 λεπτά ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ:
https://www.ticketservices.gr/event/theatro-104-parantaiz-i-aithousa-klimatizetai
Kαι στο ταμείο του θεάτρου
Επικοινωνία-Προβολή στα ΜΜΕ
Ανζελίκα Καψαμπέλη
akapsamb@gmail.com| t.6945798883