Habemus Papam, Walter, 2008

Μανώλης Τσίπος

Κείμενο / μοντάζ για τον έσχατο καιρό

Ανεμοστρόβιλος. Ο Walter Benjamin σκέφτεται μεγαλοφώνως. Τα πάντα είναι ζήτημα μοντάζ. Ο Πάπας πέθανε. Ζήτω ο Πάπας. Το αυτόματο της Ιστορίας πετά φράσεις: ο υπόλοιπος κόσμος αφουγκράζεται κρατώντας την ανάσα του. Η Αλ Κάιντα κυοφορεί το Πεπρωμένο. Δίδυμοι Πύργοι, Δίδυμα Αεροπλάνα. Άμμος και προφητείες στη γλώσσα των Λατίνων. Πάνω από τις πολιτείες σας θα φυτρώσει χορτάρι. Ο νεκρός Πάπας χορεύει. Οι νεκροί χορεύουν μαζί του. Το τέλος: δύο νέοι αυτοκτονούν μπροστά στα μάτια μας –ανατινάζονται, τραγουδούν, κραυγάζουν– μόνο και μόνο για να ανοίξει το μάτι προς μια άπειρη εικόνα – του Παραδείσου; Τα πάντα είναι ζήτημα μνήμης. Τα πάντα είναι ζήτημα κατασκευής. Ο Παράδεισος είναι σχεδιασμένος σε ριζόχαρτα αρχιτεκτόνων, σε βουνά-αυταπάτες, στηρίζεται στην ήσυχη μεγαλοφυΐα, στήνεται κυριολεκτικά κάτω από τη μύτη μας. Αναζητούμε το νερό και το ουράνιο τόξο. Προσκαλούμαστε ν’ αγγίξουμε, να βηματίσουμε για λίγο μέσα στον Παράδεισο που εμφανίστηκε έπειτα από τόση χειρωνακτική εργασία. Ψηλαφούμε, θυμόμαστε και ξεσπάμε σε κλάματα.

(χωρίς πρόσωπα)

ΘΕΩΡΗΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ

Η ΔΡΑΜΑΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΜΑΝΩΛΗ ΤΣΙΠΟΥ

Η ορμή και η θύελλα της ανάταξης. Ένα σχόλιο στη δραματουργία του Μ. Τσίπου

Το έργο του δραμ...