Ανυπακοή, 2003

1 άντρας – 1 γυναίκα

Μαρία Ευσταθιάδη

Η Ανυπακοή  είναι μια καταγραφή – όχι ερμηνεία – μιας σκηνής χωρισμού ή μάλλον μιας πρόβας χωρισμού. Ένα ζευγάρι, μέσης ηλικίας, μετά από μακρόχρονη συμβίωση οδεύει προς την τελική ρήξη. Πίσω από μια τζαμένια πόρτα, που σε όλη τη διάρκεια της παράστασης παραμένει κλειστή, παρακολουθούμε μια γυναίκα κι έναν άντρα να κινούνται και να μιλούν ακολουθώντας πιστά τις επιταγές μιας φωνής off, που τους απευθύνεται  στο τρίτο πρόσωπο. H φωνή περιγράφει το χώρο, δίνει σκηνικές οδηγίες, «κινεί» τα δύο πρόσωπα υποβάλλοντάς τους ότι  η σχέση τους, όντας πια αβίωτη, πρέπει να τελειώσει. Mέχρις ενός σημείου, το επιτυγχάνει· η γυναίκα και ο άντρας, με ελάχιστες παρεκτροπές, υπακούουν, αφήνονται σαν μαριονέτες, άβουλοι σχεδόν, να τους κατευθύνει  η φωνή off. Όμως, μετά από κάποια στιγμή, «επαναστατούν», κάνουν πίσω, αρχίζουν να κάνουν και να λεν τα δικά τους, αγνοώντας σταδιακά τη φωνή off που άδικα προσπαθεί να τους μεταστρέψει. Είναι πια αργά για το τέλος· άλλωστε, ποιός μπορεί να ζήσει χωρίς μάρτυρα;

 

ΣΥΝΟΨΕΙΣ

Privatopia, 2013

7 άνδρες – 4 γυναίκες και άλλα πρόσωπα

Textilen, 2012

3 άντρες – 6 γυναίκες

Δαίμονας, 2010

1 γυναίκα ή 1 άντρας – 2 γυναίκες

Παρείσακτοι, 2010

6 άντρες – 6 γυναίκες

Ανυπακοή, 2003

1 άντρας – 1 γυναίκα

Στον δρόμο μου ένας άγγελος, 2002

1 γυναίκα – 1 πιανίστας

ΘΕΩΡΗΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ

Η ΔΡΑΜΑΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΕΥΣΤΑΘΙΑΔΗ

Οι περιπέτειες της Μαρίας Ευσταθιάδη στο χώρο της γραφής ξεκινούν το 1987. Όπως συνήθως συμβαίνει η γραφή προκύπτει από την ανάγνωση και η Ευσταθιά...