Θεατές, 1979

2 άντρες – 2 γυναίκες

Μάριος Ποντίκας

Μετεμφυλιακή περίοδος, στη νεότερη Ελληνική ιστορία. Δύο συνεχόμενα δωμάτια ενός άθλιου ξενοδοχείου, το ένα μπροστά στη σκηνή και το άλλο πίσω. Υποθετικά, η πλατεία νοείται ως άλλο ένα δωμάτιο που οι θεατές του - ως «ένοικοι» του ξενοδοχείου -  βλέπουν τα δρώμενα στα δύο συνεχόμενα δωμάτια, όπως οι ένοικοι του πίσω δωμάτιου βλέπουν όσα συμβαίνουν στο μπροστινό. Σ’ αυτό το δωμάτιο έχει καταφύγει ένα εξαθλιωμένο αντρόγυνο μικροπωλητών, με τη συνδρομή εκπροσώπων της άρχουσας τάξης (και νικήτριας του εμφυλίου). Το αντάλλαγμα για την προσφερόμενη βοήθεια, που περιλαμβάνει και κάποιο ευτελές χρηματικό ποσό καθώς και την επανέκδοση της άδειας μικροπωλητού,  είναι η υποχρέωση που αναλαμβάνει ο ανάπηρος και από τα δύο πόδια άντρας:  να διαλαλεί στους διαβάτες της πόλης  πώς κακόπαθε ως αιχμάλωτος στα χέρια των ηττημένων του εμφύλιου (των κομμουνιστών) με αποτέλεσμα να χάσει τα πόδια του. Αυτή η συναλλαγή που επιτείνει την τραγική καθημερινότητα του αντρόγυνου, προσβάλλει την αξιοπρέπεια της γυναίκας και κάποια στιγμή δολοφονεί τον άντρα της που όμως υπεραγαπά. Στη συνέχεια αυτοκτονεί. Στο πίσω δωμάτιο, ο «γείτονας», ένας άνεργος ηδονοβλεψίας, παρακολουθεί τα δρώμενα από μια τρύπα που έχει ανοίξει στον τοίχο για άλλο σκοπό… Η έκπληξή του για το απρόσμενο θέαμα, η ταραχή του αλλά και η απάθεια της  ανενεργούς θέασης του είναι ανάμεικτα. Αργότερα τα διηγείται    στην ερωμένη του, που καταφθάνει κατάκοπη από τη δουλειά της - είναι αποκλειστική νοσοκόμα. Και οι δύο σχολιάζουν το δράμα του μπροστινού δωματίου με  ψυχρή ουδετερότητα, χωρίς να τους έχει αγγίξει η τραγικότητα των πραγμάτων και χωρίς να είναι σε θέση να συνειδητοποιήσουν τη δική τους οικτρή κατάσταση. Μια φευγαλέα αμφιβολία του «γείτονα», κάτι σαν νυσταλέα αφύπνιση τύψεων, αν δηλαδή θα έπρεπε να επέμβει για να αποτρέψει τη δολοφονία και την αυτοκτονία, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο καλύτερος τρόπος για να επιβιώσει κανείς είναι  «θεατής και αμέτοχος και εκ του μακρόθεν».

ΣΥΝΟΨΕΙΣ

Η γυναίκα του Λωτ (Έστω), 1983

1 άντρας – 2 γυναίκες

Ορθός Λόγος, 1987

6 άνδρες – 5 γυναίκες

Γάμος, 1980

8 άντρες – 5 γυναίκες

Θεατές, 1979

2 άντρες – 2 γυναίκες

ΘΕΩΡΗΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ

Η ΔΡΑΜΑΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΜΑΡΙΟΥ ΠΟΝΤΙΚΑ

Η διαρκής αναζήτηση της θεατρικής ουσίας

Το έργο του Μάριου Ποντίκα αποτελεί πολύμορφη και πολυδιάστατη κριτική στη νεοε...