Η Μέρα Μετά: Λεία Βιτάλη

  •  Δημοσιεύτηκε στις: 18/05/2020

Στην ιστορία έχουμε συνηθίσει να λέμε τη λέξη «μετά» αναφερόμενοι στην εποχή που έρχεται ύστερα από ένα μεγάλο γεγονός που αλλάζει την πορεία του κόσμου. Μετά Χριστόν, μετά τον πόλεμο, μεταβυζαντινή εποχή, κλπ. Στη συγκεκριμένη εποχή της πανδημίας του κορωνοϊού πολλοί αναρωτιόμαστε αν θα υπάρξει η λέξη «μετά» και μετά από πόσον καιρό θα είναι αυτό το «μετά». Γιατί δυστυχώς οι επιστήμονες μας υπενθυμίζουν συχνά ότι αυτός ο ιός ήρθε για να μείνει ή εν πάσει περιπτώσει ήρθε και θα μεταλλάσσεται για να μας κάνει τη ζωή δύσκολη. Αυτό που ζούμε τώρα φυσικά δεν είναι πόλεμος. Κάποιοι το λένε έτσι μεταφορικά αλλά ο πόλεμος, τουλάχιστον όπως τον ξέραμε, προϋποθέτει αντιπάλους και νικητές. Και όταν τελειώσει ξαναμοιράζεται ο κόσμος και για κάποιο χρονικό διάστημα τα πράγματα ησυχάζουν και νικητές και ηττημένοι προσπαθούν να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση που ο «εχθρός» είναι αόρατος και δεν πρόκειται να υπάρξουν νικητές στην κυριολεξία το να ορίσεις το «μετά» είναι σίγουρα αυθαίρετο. Ωστόσο ο συγκεκριμένος καταστροφικός ιός αλλά και οι προγενέστεροι και οι επόμενοι θα έπρεπε να λειτουργήσουν μέσα μας με τέτοιο τρόπο που να μας κάνουν να αναλογιστούμε το «μετά» ως μία πραγματική καταστροφή του κόσμου μας. Και ίσως αυτό να είναι το πιο ενδιαφέρον απ’ όλες τις συζητήσεις. Δεν πιστεύω ότι μια πανδημία ή ένας πόλεμος ή μια καταστροφή θα μας κάνει καλύτερους ή χειρότερους ανθρώπους, πιο αλληλέγγυους ή πιο κανίβαλους. Ο άνθρωπος προσαρμόζεται στις νέες καταστάσεις και συνεχίζει την πορεία του. Το έχει αποδείξει η ιστορία. Ίσως αυτή τη φορά νιώθοντας ότι αγγίζουμε την καταστροφή και ότι φτάνουμε σε ένα σημείο που πιθανώς να γίνει μη αναστρέψιμο να σκεφτούμε άλλους τρόπους συνέχισης της ζωής πάνω στον πλανήτη. Ποτέ ο άνθρωπος δεν βρισκόταν τόσο κοντά στην καταστροφή του πλανήτη και μάλιστα εξ αιτίας του. Που αυτή η καταστροφή σημαίνει και την δική του καταστροφή. Ζητείται λοιπόν επειγόντως νέο σύστημα κοινωνικοπολιτικοοικονομικό για να αποφευχθεί αυτή η καταστροφή. Άλλες μορφές ενέργειας, άλλοι τρόποι παραγωγής, άλλοι τρόποι διακυβέρνησης, άλλες αξίες, άλλες νοοτροπίες, άλλη εκπαίδευση, άλλες σχέσεις, λιγότερη κατανάλωση, λιγότερη απληστία, λιγότερη συσσώρευση πλούτου. Ποιος θα το κάνει αυτό; Όσοι κρούουν τον κώδωνα, οικολόγοι, πράσινοι, κ.α. δεν εισακούονται και έχουν καταντήσει στα μάτια των πολλών έως και γραφικοί. Ποιος να δεχτεί να βγάλει πρώτος το δάχτυλο από το μέλι; Ας μη ξεχνάμε ότι ο κορωνοϊός και άλλες σοβαρές ασθένειες προέρχονται ως γνωστόν από τον σύγχρονο τρόπο ζωής, την μολυσμένη ατμόσφαιρα, την ακατάσχετη τεχνολογική πρόοδο χωρίς έλεγχο, την ανεξέλεγκτη επιχειρηματική δραστηριότητα. Αλλά και τον φανατισμό, τον σκοταδισμό, την θρησκευτική αποβλάκωση, τον φόβο που χρησιμοποιούνται για να κρατιούνται οι μάζες βουβά υποχείρια. Ιδού το ερώτημα για το «μετά» που δεν αφορά στο μετά αλλά επειγόντως αφορά στο ΤΩΡΑ.