Η Μέρα Μετά: Έφη Βενιανάκη

  •  Δημοσιεύτηκε στις: 02/05/2020

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΧΩΡΙΣ

 

« Έλα, ξύπνα, κορίτσι μου, σήμερα είναι η μέρα».

Η οικεία φωνή ανέσυρε αναμνήσεις τριάντα ετών. Πριν ακριβώς τη μισή μου ζωή.

Διατηρούσε ακόμα τη μυρωδιά της. Αυτό το ανεξίτηλο άρωμα γυναίκας που έχει ανοίξει εκατοντάδες φύλλα και έχει αντιγράψει τέλεια πατρόν από το Μπούρντα-Burda – πού το θυμήθηκα τώρα αυτό; – αυτό το περιοδικό μόδας ήταν για τις παλιές, και η μαμά έφυγε νέα.

Δίπλα στη ραπτομηχανή μου μια ντουζίνα πολύχρωμα γάντια και ασορτί μάσκες με κοίταζαν ανυπόμονα.

«Έλα, τόση ώρα περιμένουμε να ξυπνήσεις. Βυθίστηκες στα όνειρα και ξεχάστηκες πάλι. Τόσος κόσμος περιμένει την παραγγελία. Και αφού σ’ αρέσει να κολυμπάς στον χρόνο, θα διαπίστωσες πως τα χελιδόνια καθυστέρησαν να φτάσουν φέτος, γιατί έχει παγώσει ο χρόνος από μια μολυσματική ασθένεια, που τη μετέδωσαν χειρόπτερα, λένε, πουλιά είναι και αυτά, νυχτόβια, τα μόνα θηλαστικά που μπορούν να πετούν».

Η άνοιξη με κοίταζε ολάνοιχτη, όλα ήταν στη θέση τους την ακριβή ώρα, γιασεμιά, ρόδα, κρίνα, πασχαλιάτικα αρώματα, η σήψη φέτος περιείχε την απορία της εγγονής και τον ρόγχο της γιαγιάς.

Οι στατιστικές δεν χωρούν στα όνειρα, αλλά αυτός ο ιός είχε σκοτώσει πολλούς. Χιλιάδες ηλικιωμένοι, εξήντα ετών και άνω, είχαν ταφεί σε ομαδικούς τάφους. Η τρίτη ηλικία αποδείχτηκε η πλέον ευάλωτη. Και έχουν ήδη αποκλειστεί από τη συνέχεια της ζωής τους. Επιβάλλεται διαρκής εγκλεισμός, μέχρι να ανακαλυφθεί  το αντίδοτο.  Ή να σημάνει το τέλος.

 «Το παρόν είναι που μετράει καθημερινά, ο βιωμένος χρόνος, αυτή η ακατάσχετη επιθυμία ζωής που μας κατακλύζει όσο μεγαλώνουμε, αγάπη μου, να προσέχεις, έχει πολύ δρόμο μέχρι την επόμενη μέρα. Ακόμα και όταν επιστρέφω, να θυμάσαι ότι πριν σε γεννήσω με περίμενες. Τώρα σε περιμένω εγώ.

 Έλα, ξύπνα, κορίτσι μου, σήμερα είναι η μέρα. Η μέρα μετά».

Άνοιξα τα μάτια. Έχουν αποσυνδέσει τη μάσκα οξυγόνου και δεν μπορώ να πάρω ανάσα για να σβήσω το κερί μου. Θυμάμαι. Σήμερα έχω την ηλικία της μητέρας μου - μια μέρα πριν πεθάνει.