Η Μέρα Μετά: Βένια Σταματιάδη

  •  Δημοσιεύτηκε στις: 01/05/2020

Έχει μέσα στο ντουλάπι με τα μυρωδικά ένα βαζάκι ρίγανη. Ρίγανη χύμα σε ένα βαζάκι με κόκκινο καρώ καπάκι, που κάποτε, στα νιάτα του, έντυνε μαρμελάδα φράουλα.

Κάθε φορά που αισθάνεται απροσδιόριστα «κάπως» ανοίγει το βαζάκι με το καρώ καπάκι και μυρίζει καλοκαίρια.

Ναι αυτό μυρίζει η ρίγανη: καλοκαίρια. Πληθυντικός αριθμός, πολλά, ίσως όλα τα καλοκαίρια του κόσμου.

Καλοκαίρια με θάλασσα, κι ιδρώτα και ήλιο και αντηλιακό μαζί και ποτάμια και βράχια και πόδια ξυπόλητα σκισμένα, και φρούτα και ενοχλητικά κουκούτσια και παγωτά, πολλά παγωτά λιωμένα που τρέχουν στα δάχτυλα, και κιθάρες και αναβάσεις και τζιτζίκια και καταβάσεις και βουτιές και τριζόνια και βήματα στο κενό και αποφάσεις, που ξεχνιούνται το χειμώνα κι άλλες που τηρούνται, και γέλια τρανταχτά και κλάματα πιο τρανταχτά καμιά φορά. Δάκρυα αλμυρά που ενώνονται με τη θάλασσα και χάνονται ή που αλατίζουν το ποτάμι για λίγη παραπάνω περιπέτεια.

Καλοκαίρια με αγκαλιές και φιλιά και μπίρα απ' το μπουκάλι και μπλε καρώ τραπεζομάντιλα.

Καλοκαίρια μόνιμα παρόντα μα κλεισμένα σ' ένα βαζάκι με καρώ καπάκι μέσα στο ντουλάπι τα με μυρωδικά.

Εκείνη τη μέρα, την ηλιόλουστη, που θα αισθανθεί απροσδιόριστα «κάπως» θα ξεβιδώσει το καρώ καπάκι και το καλοκαίρι θα γλιστρήσει και θα σκορπίσει παντού, ο κόσμος όλος θα μυρίσει ρίγανη κι η περασμένη άνοιξη, αλάτι πια, θα γίνει ένα με τη θάλασσα.