Η Μέρα Μετά: Μαρίνα Αγαθαγγελίδου

  •  Δημοσιεύτηκε στις: 24/04/2020

5 Απριλίου 2020, 20:32. Κλεισμένη στο διαμέρισμά μου στο Βερολίνο, βλέπω στο λάπτοπ τη βιντεοσκόπηση του For the Disconnected Child  του Falk Richter – βραδινή προσφορά της Σάουμπυνε, κάθε μέρα μια παράσταση από το αρχείο της. Μεταχειρίζομαι το βιντεοσκοπημένο θέαμα όπως δεν θα μπορούσα ποτέ να το κάνω αν αυτή την ώρα βρισκόμουν στο θέατρο: Διακόπτω την προβολή για να ζεστάνω το φαγητό ή τη γυρνάω πίσω για να ξαναδώ μια σκηνή. Σήμερα η σύνδεση δεν είναι καλή, το βίντεο κολλάει κάθε τόσο και αναγκάζομαι να ξαναφορτώσω την ιστοσελίδα.

Για κακή σύνδεση διαμαρτύρονται και οι χαρακτήρες του έργου: Η θεματολογία του Ρίχτερ γυρνάει εμμονικά γύρω από την αναζήτηση της αληθινής εγγύτητας και επαφής μέσα στις αχανείς εκτάσεις του ψηφιακού μας κόσμου. Κάποια στιγμή ηχούν δυο στίχοι – θραύσμα μιας άριας από τον Ευγένιο Ονέγκιν του Τσαϊκόφσκι: «Was man erst kaum ertragen kann / wie schnell gewöhnt man sich daran». «Ό,τι αρχικά μόλις και μετά βίας αντέχεις / πόσο γρήγορα το συνηθίζεις».

Ήρθε και μας βρήκε η πανδημία και μας έκλεισε στα σπίτια μας, με τα έπιπλά μας, τα φυτά μας, τις ηλεκτρικές συσκευές μας και φυσικά τις οθόνες μας, να νανουρίζουμε τους φόβους μας. Λες και δεν ήταν ήδη αρκετά περιχαρακωμένες οι ζωές μας.

Για την επόμενη μέρα εύχομαι να μην συνηθίσουμε στην ιδέα ότι όλα μπορεί να είναι τελικά αντικαταστάσιμα, εξατομικευμένα, κομμένα και ραμμένα στα μέτρα μας, ξαναζεσταμένα, καταναλώσιμα στην ησυχία του σαλονιού μας. Εύχομαι να βγούμε απ’ τις οθόνες μας, όσο βαθιά κι αν έχουμε χωθεί μέσα τους, και να αναζητήσουμε, με μεγαλύτερη σφοδρότητα απ’ ό,τι πριν, την ανθρώπινη επαφή, τη χαμένη, πολύτιμη κοινωνικότητά μας.