Η Μέρα Μετά: Νίνα Ράπη

  •  Δημοσιεύτηκε στις: 17/04/2020

Το μετά είναι στο τώρα

 

Μου είναι δύσκολο να σκεφτώ το μετά όταν εκείνο που με βοηθάει ιδιαίτερα να αντιμετωπίσω την παρούσα και οποιαδήποτε άλλη αρνητική κατάσταση είναι να επικεντρωθώ στο ΕΔΩ και ΤΩΡΑ. Μου φαίνεται σαν υπεκφυγή, σαν φαντασίωση, σαν άρνηση του παρόντος. Νιώθω λοιπόν την ανάγκη να βυθιστώ στο παρόν μέχρι το σημείο της υπέρβασης. Εκεί, ναι είναι δυνατόν να δημιουργηθεί κάτι νέο.

Η απομόνωση ή μάλλον η μοναχικότητα μου ταιριάζει. Μου είναι γνώριμη και απαραίτητη - σαν συγγραφέα αλλά και σαν ιδιοσυγκρασία. Αυτό δεν σημαίνει ότι η επικοινωνία δεν μου είναι επίσης απαραίτητη. Αντιθέτως. Γίνεται πιο ουσιαστική.

Παλεύω όμως ενάντια στον τρόμο της ‘τιμωρίας’, του να μετατραπείς σε μίασμα… Ο θάνατος από μόνος του δεν με τρομάζει. Έχω ήδη έρθει πολύ κοντά του τόσες φορές που πλέον νιώθω μια εξοικείωση… Προσωπικά λοιπόν μπορώ να αγγίξω το μετά μόνο αν μπω μέσα μου τόσο βαθιά  στο τώρα που να μου αποκαλύψει αλήθειες και νέους τρόπους να υπάρξω και να γράψω… Αυτό το ελπίζω.

Πολιτικά και κοινωνικά αυτό που εύχομαι για το μετά είναι να

καταπολεμήσουμε τον πολύ σοβαρό κίνδυνο να παγιωθούν τα αυταρχικά μέτρα, οι περιορισμοί της ελευθερίας και η κατάργηση της δημοκρατίας που επέβαλε η επιδημία… Ελπίζω επίσης να προκύψει μια συνειδησιακή αλλαγή στον κόσμο όπου αντιλαμβανόμαστε την διασυνδεσιμότητα μας. Όπου η αμοιβαία υποστήριξη, η ενσυναίσθηση, η αρμονική συνύπαρξη γίνεται το επιθυμητό.

Μια ουτοπία ίσως αλλά ναι αυτό θα ήθελα.