Η Μέρα Μετά: Ιωάννα Λούτσια

  •  Δημοσιεύτηκε στις: 14/04/2020

Μουδιασμένοι στην αρχή, θα βγούμε στους δρόμους. Θα κοιταζόμαστε μέσα στα μάτια, θα ψάχνουμε να δούμε το πρόσωπο και το βλέμμα του άλλου. Θα κοιταζόμαστε και θα περπατάμε. Θα περπατάμε δίχως σκοπό, έτσι, σαν σε πορεία δίχως τέλος. Διστακτικά θ’ αρχίσουμε να δίνουμε τα χέρια, ένας φόβος μικρός θα μας κρατάει λίγο πίσω, μα θα τολμήσουμε. Θα ξαναδώσουμε τα χέρια στους περαστικούς.  Θα ξαφνιαστούμε, η αφή μας θα έχει αλλάξει. Τα χέρια θα έχουν γίνει σ’ άλλους πιο σκληρά, σ’ άλλους πιο ευαίσθητα. Όλοι ξεμάθαμε. Η πορεία δίχως τέλος συνεχίζει. Σιγά σιγά θα συναντήσουμε στον δρόμο και τους αγαπημένους μας, τους φίλους, τους δικούς μας. Η εικόνα από τα πίξελ θα χαθεί. Για ένα λεπτό αμήχανοι, θα σταθούμε ο ένας απέναντι στον άλλον. Μετά μαζί, μια κίνηση να φιληθούμε: στο μάγουλο, στο στόμα, στα χέρια, στο λαιμό. Θ’ αγκαλιαστούμε. «Ρε, μου ‘λειψες τελικά».  Θα σταματήσουμε τότε να περπατάμε δίχως σκοπό. Θα βρούμε ένα δέντρο κάτω απ’ τον ήλιο και θα καθίσουμε μπλεγμένοι, ο ένας μες στον άλλον. Δεν θα μιλάμε, θα δοκιμάζουμε μόνο την αφή μας. Έτσι θα αφη-γηθούμε πώς τα περάσαμε ο ένας χωρίς τον άλλον. Σαν τα παιδιά, τέλος, θα δώσουμε υπόσχεση: ποτέ να μην ξεχάσουμε.