Η Μέρα Μετά: Ελίτα Κουνάδη

  •  Δημοσιεύτηκε στις: 13/04/2020

12 Μαρτίου 2020.

Ουπς! Κλείστηκα μέσα. Και τώρα; Ψυχραιμία. Χα! Σιγά μην πτοηθώ. Άλλωστε δεν είμαι η μόνη. Συνέβη και σε άλλους. Για την ακρίβεια συνέβη σε όλο τον κόσμο. Άρα ας χαλαρώσω. Τώρα που το σκέφτομαι την είχα ανάγκη μια μικρή παύση. Αυτή η πειθαρχία του θεάτρου σε καθημερινή βάση είναι πολύ πιεστική: μη φας είναι τσίτα το ταγιέρ, που πας χωρίς ζέσταμα με τέτοιο τακούνι, θέλει υψηλή ενέργεια η κωμωδία, ο ρυθμός να είναι καταιγιστικός, να μην είναι χαμηλό το re, έξω η φωνή, άρθρωση, ουφ!

Ε, ναι τη χρειαζόμουν μια ανάσα. Να μείνω σπίτι, να χαζέψω, να κοιτάω το ταβάνι, να μην κάνω τίποτα. Τί-πο-τα.

13 Μαρτίου, 14, 15, 16,17… Στις 18.00 το καθημερινό ραντεβού για την ενημέρωσή μας: εκθετική αύξηση, ανοσία αγέλης, μάσκες, γάντια, νούμερα, φορείς, νοσούντες, νεκροί, φέρετρα, καμιόνια, εκκλήσεις, Κίνα, Ιταλία, Ισπανία, Γαλλία.

Απαγόρευση κυκλοφορίας.

Όρθια. Δεν μας παίρνει από κάτω. Ηθικόν ακμαιότατον. Τι διαβάζεις τόσα χρόνια; Τι λέει η Άλκη Ζέη και ο Μάνος Ζαχαρίας για την Κατοχή; Τι λέει η Αρσένη και ο Κοροβέσης για τη χούντα;  Κρατούμενοι, βασανισμένοι και δεν λύγισαν. Ντροπή σου. Πονάνε ωρέ τα παλικάρια;

Όχι, ούτε πονάνε ούτε φοβούνται. Χρειάζεται πρόγραμμα. Ο χρόνος δεν μπορεί να είναι χαμένος, είναι πάντα κερδισμένος. Ξυπνητήρι, ενημέρωση, χορός, διάβασμα, ζέσταμα, ας πιάσω και τα όργανα, μελέτη, ωχ πολύ πίσω έμεινα, πιο εντατικά, ο Ζουγανέλης έγινε ο καλύτερος τουμπίστας μέσα στο αναμορφωτήριο, μελέτη θέλει, θέατρο, να δω όλες τις σπάνιες παραστάσεις τρομερή ευκαιρία, να μην ξεχάσω τους φίλους μου, τηλέφωνα στους μόνους, στους γονείς, στους μεγάλους: κουράγιο παιδιά θα τα καταφέρουμε, είναι μεγάλο δώρο αυτό, θα βγούμε πιο δυνατοί, πιο σοφοί, πιο ικανοί, πιο καταρτισμένοι, πιο… πιο… πιο… πιο…

 

Η ημέρα της Απελευθέρωσης θα ξεκινήσει από τα χαράματα με χιλιάδες μουσικές να ξεχύνονται από παντού, μια γιορτή που δεν θα έχει τελειωμό, θα κατεβαίνουμε στους δρόμους χέρι-χέρι, αγκαλιασμένοι σφιχτά, θα συναντάμε κι άλλους, θα φιλιόμαστε, θα χαϊδεύει ο ένας τον άλλον, χάδια, τόσα πολλά χάδια και φιλιά και αγκαλιές, γέλια τρανταχτά ασταμάτητα, τραγούδια και όργανα παντού στους δρόμους και χοροί, ξέφρενοι χοροί ευτυχίας χωρίς σταματημό, οι φίλοι μας, οι γείτονες, οι άγνωστοι, κι άλλοι κι άλλοι, θα έρχονται από παντού και θα προχωράμε μαζί σε άλλη γειτονιά, σε άλλη γιορτή, Πατήσια, Κυψέλη, Εξάρχεια, Πλάκα, Παγκράτι, όλη η πόλη μια γιορτή, όλες οι πόλεις μια γιορτή, θα πάρουμε αυτοκίνητα, τρένα, αεροπλάνα και βαπόρια για άλλες χώρες, για άλλες ηπείρους, θα μετακινούμαστε ασταμάτητα, παντού, θα πάρουμε ψαρόβαρκες και τροχόσπιτα, θα πάμε στα νησιά, στα βουνά, στα χωριά, στα καφενεία με τους παππούδες, θα έχει ζέστη, ήλιο, θα μοιραζόμαστε τα καρπούζια και τους αχινούς, θα βουτάμε στη θάλασσα, θα σκαρφαλώνουμε ξυπόλυτοι στα βράχια, θα κοιτάμε τ’ αστέρια τις νύχτες ξαπλωμένοι στην άμμο, θα ανασαίνουμε μαζί και θα ονειρευόμαστε πώς θα ξαναφτιάξουμε τον κόσμο απ’ την αρχή, τον κόσμο που θέλουμε, μαζί, δίπλα-δίπλα, ελεύθεροι, «Σωσμένοι» ή «Ναυαγοί της τρελής ελπίδας».

                                                                          Καλή αντάμωση το συντομότερο!


Φωτογραφία @Μαργαρίτα Αμαραντίδη