Η Μέρα Μετά: Ιωάννα Μπλάτσου

  •  Δημοσιεύτηκε στις: 29/03/2020

Για κάποιο λόγο,

αρχικά

είχα διαβάσει τον τίτλο-ανάθεση ως «Η ζωή μετά»

και όχι «Η μέρα μετά».

Συχνά κάνω σκέψεις χρόνου.

Παρελθόντος,

παρόντος,

μέλλοντος.

Οι παροντικές εικόνες από την Ιταλία και την Ισπανία

έρχονται άραγε από το μέλλον μας;

Οι παρελθοντικές εικόνες της σφύζουσας ζωής και ομορφιάς Ιταλίας και Ισπανίας

θα γίνουν και πάλι μέλλον μας;

Το παρελθόν το έχουμε ζήσει

-όπως μπορούσε ή άντεχε ο καθένας.

Το παρόν το ζούμε

–αν είμαστε τυχεροί.

Το μέλλον θα το ζήσουμε

–αν είμαστε τυχεροί.

Δεν έχουμε ιδέα για το τι μέλλει γενέσθαι.

Όμως «το μέλλον επηρεάζει το παρόν

όπως και το παρελθόν»

κατά τον Νίτσε.

Όταν/Αν ζήσω τη μέρα μετά,

ενδεχομένως

ερμηνεύσω καλύτερα τη μέρα σήμερα

και τη μέρα πριν.

Εκ των υστέρων.

Το βίωμα όμως της μέρας μετά,

φευ,

δεν εξαργυρώνεται τη μέρα σήμερα

ή

τη μέρα πριν.

“The Heart of Darkness”

meets

“The Hollow Men”.

Υπόκλιση στον T.S.E.:

“This is the way the world ends

This is the way the world ends

This is the way the world ends

Not with a bang but with a whimper.”

 

Υ.Γ. “Mistah Kurtz - he dead.”

Sorry I couldn’t deliver a more optimistic note.