ΤΟ ΑΓΟΡΙ ΜΕ ΤΗ ΒΑΛΙΤΣΑ στο θέατρο Κάππα

  •  Δημοσιεύτηκε στις: 22/03/2018

Το αγόρι με τη βαλίτσα, το θεατρικό έργο του Μάικ Κένι, είναι μια μοναδικά ειπωμένη σύγχρονη ιστορία που θίγει ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο θέμα: την παιδική προσφυγιά. Παιδιά που αναγκάστηκαν να αφήσουν πίσω τους όχι μόνο τη χώρα τους αλλά και την οικογένειά τους και να ταξιδέψουν στο άγνωστο με μοναδικό τους όχημα την ελπίδα για μια καλύτερη και πιο ασφαλή ζωή.

Ο Ναζ αφήνει πίσω του μια χώρα που οι βροντές δεν σημαίνουν αστραπές και βροχή αλλά βόμβες που σκάνε. Οι γονείς του έχουν αρκετά χρήματα για να διαφύγει μόνο ένας από την οικογένεια και έτσι ο Ναζ βρίσκεται μόνος του σε ένα λεωφορείο με προορισμό τα σύνορα. Κρατά μια βαλίτσα που έχει μόνο μέσα μια ζωγραφιά: την οικογένειά του. Προορισμός του το Βερολίνο, η πόλη που ζει ο αδερφός του. Στο μυαλό του, ο Ναζ ταυτίζεται με τον αγαπημένο του ταξιδευτή, τον Σεβάχ, ανακαλεί κάθε τόσο τα ταξίδια του και πλάθει και αυτός τις δικές του ιστορίες του για να μπορέσει να τα καταφέρει. Γίνεται φίλος με την Κρίσια που τον βοηθά να αποφύγει τους στρατιώτες και να μείνει ασφαλής. Και μαζί θα κάνουν ένα μακρύ ταξίδι γεμάτο κινδύνους και απειλές. Ο Ναζ θα τα καταφέρει, θα φτάσει στο Βερολίνο και θα βρει τον αδελφό του όμως, ο παράδεισος δεν είναι όπως του έχουν υποσχεθεί…

Ο Μάικ Κένι μας παραδίδει μία συγκινητική ιστορία, εμπνευσμένη από όσα συμβαίνουν αυτή τη στιγμή γύρω μας χωρίς να ορίζει ξεκάθαρα τόπο και χρόνο, η οποία καταφέρνει να ευαισθητοποιήσει μικρούς και μεγάλους σε ένα φλέγον θέμα. Κι ενώ επικεντρώνεται σε έναν μικρό ήρωα μιλάει στην πραγματικότητα για όλο το προσφυγικό ζήτημα. Για τους ανθρώπους που ξεριζώνονται για να σώσουν τη ζωή τους, για ένα άθλιο χωρίς έλεος σύστημα εκμετάλλευσης της ανθρώπινης ζωής με στόχο το οικονομικό κέρδος πάνω στην ελπίδα για επιβίωση. Και αν και ο πολυδιαφημισμένος δυτικός παράδεισος ξέρουμε καλά ότι είναι πολλές φορές χαμένος για τους πρόσφυγες και η πραγματικότητα έρχεται να διαψεύσει όνειρα και προσδοκίες, ένας κόσμος χωρίς βόμβες είναι σίγουρα μια καλή αφετηρία για να παλέψει κανείς για την ελπίδα σε ένα καλύτερο μέλλον.

Το αγόρι με τη βαλίτσα είναι ένα κείμενο ευέλικτο, γνήσια θεατρικό, ανοιχτό πεδίο για κάθε σκηνοθέτη˙ κείμενο που δεν χάνει όμως ούτε στιγμή την ποιητικότητα της γλώσσας και την τρυφερότητας της έκφρασης. Και ο Ηλίας Καρελλάς εκμεταλλεύεται κάθε δυνατότητα που του προσφέρει το έργο στην εξαιρετική μετάφραση της Ξένιας Καλογεροπούλου. Στήνει με έξοχη σκηνική οικονομία μια παράσταση συνόλου που ενώ δεν προδίδει ούτε λεπτό το κείμενο, το δένει απολύτως αρμονικά με τις εκφραστικές δυνατότητες, τα σώματα και τις φωνές των ηθοποιών. Ανάμεσα σε ένα καταιγιστικό ρυθμό αφήγησης, οι διηγήσεις των ιστοριών από τον Ναζ, σωστά τοποθετημένες, κάνουν ένα διάλειμμα στον ασθμαίνοντα ρυθμό της πορείας του αγοριού και φωτίζουν με τρόπο ιδιαίτερα ευαίσθητο τις αναμνήσεις και την προηγούμενη ζωή του. Η σκηνοθεσία φωτίζει με τρόπο καίριο κομβικά σημεία και σήματα του έργου. Το μολύβι που χαρίζουν στον Ναζ οι γονείς του αναδεικνύεται εύστοχα σε σύμβολο: εξαγοράζει τους στρατιώτες, σηματοδοτεί την έναρξη της φιλίας του με την Κρίσια, εξωραΐζει το δύσκολο ταξίδι στις κάρτες που στέλνει στους γονείς του, κρατά ζωντανό τον δεσμό του παρόντος με το παρελθόν. Το ενδιαφέρον μικρών και μεγάλων δεν ατονεί ούτε λεπτό. Παρακολουθούν χωρίς ανάσα την πορεία του μικρού Ναζ προς την βίαιη ενηλικίωση και ενώ η ιστορία που καλείται να αφηγηθεί είναι απίστευτα σκληρή, η σκηνοθεσία ισορροπεί ιδανικά ανάμεσα στην τρυφερότητα, το χιούμορ και την αλήθεια. Και κερδίζει ένα μεγάλο στοίχημα: χωρίς ίχνος μελοδραματισμού προκαλεί γνήσια συγκίνηση.

Σε παρόμοιο μοτίβο με τη σκηνοθεσία, η σκηνογραφία του Καρελλά αξιοποιεί τις ικανότητες των ηθοποιών που σε συνδυασμό με την εμπνευσμένη κίνηση της Αντιγόνης Γύρα δημιουργούν σκηνικά περιβάλλοντα από το ελάχιστο, αφήνοντάς τη φαντασία των παιδιών να προσθέσει όλα εκείνα που «λείπουν». Η χρήση του θεάτρου σκιών στοιχείο μετρημένο και όμορφο όχι όμως και απόλυτα απαραίτητο. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της παράστασης, η παρουσία της Αρετής Κετιμέ που η ζεστή της παρουσία με τη μουσική υποβάλλει ατμόσφαιρες και φορτίζει συγκινησιακά, χωρίς να ξεπερνά το μέτρο.

Ο Ναζ στο πρόσωπο του Δημήτρη Μακαλιά βρήκε έναν εξαιρετικό ερμηνευτή: άμεσος, αθώος  - έως και αφελής κάποιες φορές -  αλλά και δυναμικός, βρίσκει με επιτυχία αυτή τη χρυσή τομή του ενήλικα που καλείται να ερμηνεύει ένα παιδί. Χωρίς ευκολίες αλλά με απόλυτη άνεση, πρωταγωνιστεί και αφηγείται ιστορίες και συντονίζεται απόλυτα με την υπόλοιπη ομάδα των ηθοποιών. Δίπλα του, η Κατερίνα Αθανασιάδη ερμηνεύει επάξια τη σύντροφό του στο ταξίδι ενώ όλοι οι ηθοποιοί υπηρετούν το πνεύμα της ομάδας – ξεχώρισα τον Τάσο Αντωνίου, πολύτιμο ηθοποιό που ερμηνεύει, παίζει μουσική και τραγουδά αλλά και τον Φάνη Παυλόπουλο για την εντυπωσιακή κινησιολογία του.

Μια υπέροχη παράσταση που θίγει με ευαισθησία και τρυφερότητα ένα θέμα επίκαιρο με τρόπο και μέσα γνήσια θεατρικά. Μην τη χάσετε!