ΝΑ ΤΑ ΠΟΥΜΕ; Mε τις Μαρία και Σπυριδούλα Παπαγεωργίου. ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ: ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ.

  •  Συντάκτης: Καρανάνου Μαρία
  •  Δημοσιεύτηκε στις: 11/03/2020

Ποια ήταν η πρώτη παράσταση που είδατε όταν ήσασταν παιδιά;

Σ.Π. Η πρώτη παράσταση που θυμάμαι από παιδί και έχει χαραχθεί βαθιά μέσα μου ήταν ο «Ταρτούφος» του Μολιέρου. Ήταν στη σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, καθόμασταν με το σχολείο στον εξώστη και όταν άνοιξε η αυλαία του θεάτρου ήταν σα να άνοιξε μπροστά μου ένας άγνωστος μαγικός κόσμος! Το αίσθημα εκείνο της ευφορίας που για πρώτη φορά ένιωσα με κάποιο θέαμα είναι ίδιο μέχρι και σήμερα, κάθε φορά που βλέπω μια όμορφη παράσταση...

Μ.Π.  Τα καινούργια ρούχα του Βασιλιά. Σε μια μικρή σκηνή του δημαρχείου μας. Ήμουν πολύ μικρή αλλά θυμάμαι ακόμα αυτό το δήθεν μαγικό ύφασμα που κανένας δεν ήθελε να πει ότι δεν υπάρχει για να μη φανεί ανόητος στα μάτια του βασιλιά. Όλα τα παιδιά γελάγαμε και ψιθυρίζαμε «ο βασιλιάς είναι γυμνός!» Είχα μαγευτεί. Όταν τελείωσε η παράσταση ήθελα να γνωρίσω το βασιλιά. Ήταν ο Βασίλης Μπουγιουκλάκης. Υπέροχος ηθοποιός!  

 

Πώς και πότε άρχισε να σε ενδιαφέρει και επαγγελματικά ο κόσμος του παιδικού θεάτρου;

Μ.Π. Από παιδί το αγαπημένο μου παιχνίδι ήταν το θέατρο. Έγραφα με δικά μου λόγια τα έργα που έβλεπα στο θέατρο της Δευτέρας αλλά και δικές μου ιστορίες και τις ανέβαζα με τους φίλους μου στην αυλή του σπιτιού μου. Τα καλοκαίρια πηγαίναμε διακοπές στο χωριό μας στην ορεινή Ναυπακτία και κάθε βράδυ με τη Σπυριδούλα παίζαμε θέατρο για όλη την οικογένεια. Τελειώνοντας το λύκειο ξεκίνησα αμέσως σπουδές στη σκηνοθεσία κι άρχισα να δουλεύω στην τηλεόραση.  Μετά από σχεδόν δέκα χρόνια δουλειά στην τηλεόραση συνειδητοποίησα ότι δε θέλω να συνεχίσω άλλο. Πάντα είχα ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας με το θέατρο. Παρακολουθούσα σεμινάρια με καταξιωμένους σκηνοθέτες, συμμετείχα σε θεατρικές ομάδες και βέβαια έβλεπα θέατρο ανελλιπώς. Έτσι αποφάσισα να κάνω στροφή στην καριέρα μου. Με τη Σπυριδούλα πάντα θέλαμε να δουλέψουμε μαζί. Σκεφτήκαμε να ενώσουμε τις δυνάμεις μας, την αγάπη μας και τις γνώσεις μας, για το θέατρο και τα παιδιά και να φτιάξουμε μια παράσταση όπως ακριβώς την ονειρευόμασταν. Η αλήθεια είναι ότι πλησίασα το χώρο του παιδικού θεάτρου με κάποια συστολή. Εκείνη την εποχή δεν ασχολούνταν τόσο πολλοί καλλιτέχνες με το παιδικό θέατρο. Το θέατρο  Πόρτα  της Ξ. Καλογεροπούλου και το θέατρο Έρευνας  του Δ. Ποταμίτη αποτελούσαν φωτεινό παράδειγμα για εμένα. Στο χώρο του κουκλοθεάτρου έκανε εξαιρετικές δουλειές το  Θέατρο Κούκλας  του Τάκη και της Μίνας Σαρρή. Αποφασίσαμε να συνδυάσουμε στην παράστασή μας το κουκλοθέατρο με την αφήγηση και τη δραματοποίηση. Ο «Τρομάρας» του Γεώργιου Βιζυηνού και  «Η Μηλιά»  του Εμμανουήλ Ροΐδη, ήταν τα πρώτα παραμύθια που επιλέξαμε να πούμε στα παιδιά. Δυο παραμύθια που δεν είχαν ανέβει ποτέ μέχρι τότε. Ατέλειωτες ώρες φτιάχναμε κούκλες, κάναμε πρόβες. Το αποτέλεσμα μας δικαίωσε. Δύο χρόνια αργότερα φτιάξαμε τη δική μας στέγη την Παραμυθοχώρα όπου εδώ και δεκαοχτώ χρόνια έχουμε αφιερωθεί στο θέατρο κούκλας για παιδιά.

Σ.Π. Η πρώτη μου επαφή με το παιδικό θέατρο ως ενήλικας ήταν όταν ως εκπαιδευτικός συνόδευα τα παιδιά σε παραστάσεις που επισκεπτόμασταν. Είχα παρακολουθήσει παρά πολλές παραστάσεις και είμαι πολύ τυχερή που βρέθηκα σ' αυτή τη θέση γιατί από τη μια απολάμβανα το θέαμα, ταυτόχρονα όμως παρατηρούσα τις αντιδράσεις των παιδιών κάθε ηλικίας. Τα παιδιά του δημοτικού πολλές φορές υποτιμούσαν το θέαμα ενώ τα παιδιά του νηπιαγωγείου μπορεί να το απολάμβαναν και κάποια προνήπια να γαντζώνονταν επάνω μου με κλάματα για κάτι που ήταν ιδιαίτερα τολμηρό για την ηλικία τους! Κι άλλες φορές υπήρχε αυτή η μαγική συνταγή που όλα τα παιδιά μαγεύονταν και διασκέδαζαν με τη ψυχή τους! Αυτή ήταν και η κινητήριος δύναμη για να ασχοληθώ επαγγελματικά με το παιδικό θέατρο: πρώτα η αγάπη μου για τα παιδιά και η χαρά που παίρνει κανείς να τα βλέπει ευτυχισμένα όταν διασκεδάζουν. Έπειτα η αγάπη μου για το κουκλοθέατρο που γνώρισα μέσα από τις σπουδές μου, μια τόσο μοναδική τέχνη  που αγγίζει τις ψυχές των παιδιών και καταφέρνει μέσω της κούκλας (αγαπημένο παιχνίδι των παιδιών) να μεταδίδει συναισθήματα , γνώσεις, μηνύματα και να συμβάλει στην πνευματική τους καλλιέργεια!  Όλα αυτά βέβαια ήρθαν και έδεσαν με τα όνειρα και τις σπουδές  της αγαπημένης μου φίλης και ξαδέρφης, της Μαρίας Παπαγεωργίου. Από πολύ μικρές, όπως είπε, παίζαμε θέατρο σκαρφιζόμασταν ιστορίες και ονειρευόμασταν...όταν μεγαλώσουμε να δουλεύουμε μαζί! Έτσι το 1999 ιδρύσαμε την ομάδα κουκλοθεάτρου Κιβωτός Μύθων και  από την την πρώτη μας παράσταση τον «Τρομάρα», όπως και σε όλες μας τις επόμενες φτιάχνουμε κούκλες ,σκηνογραφούμε, σκηνοθετούμε και παίζουμε !

 

Ποια συμβουλή θα ήθελες να σου είχανε δώσει όταν πρωτοξεκίνησες να κάνεις παιδικό θέατρο;

Σ.Π. Δεν ξέρω αν θα άλλαζα κάτι από τις επιλογές που κάναμε ή από την πορεία που είχαμε, θεωρώ ότι όλα είναι χρήσιμα για να εξελισσόμαστε και να γινόμαστε καλύτεροι, ακόμα και τα λάθη που γίνονται μας κάνουν πιο δυνατούς και πιο ευρηματικούς.

 

Μ.Π. Δε γνωρίζω αν μπορείς να δώσεις ακριβώς μια συμβουλή σε κάποιον που ξεκινά να κάνει παιδικό θέατρο. Αυτό που κατάλαβα είναι ότι τα παιδιά είναι πιο ενεργητικοί θεατές απ’ 'ότι οι ενήλικες. Δε φτάνει να είσαι καλός πομπός, πρέπει να είσαι και καλός δέκτης. Δε μπορείς να τα κερδίσεις με προκατασκευασμένες ιδέες. Πρέπει να είσαι ανοιχτός, να ακούς τα παιδιά, να συγχρονίζεσαι μαζί τους, να αφήνεις την ανάσα τους να αλλάξει τον τρόπο που τονίζεις μια πρόταση.

 

Θέατρο για παιδιά 0-3, θέατρο για παιδιά 3-6, θέατρο για παιδιά 4-7 ετών, Θέατρο για παιδιά  6-12 ετών…Ηλικιακοί διαχωρισμοί που ακούμε και χρησιμοποιούμε πολλές φορές για να χαρακτηρίσουμε μια παιδική παράσταση και μπερδεύουν ενίοτε γονείς και εκπαιδευτικούς… Ποιος είναι για εσένα ο πιο κατάλληλος διαχωρισμός;

Σ.Π. Δύσκολη ερώτηση! Οι ηλικιακοί διαχωρισμοί είναι κάτι που πολλές φορές μπερδεύουν και εμάς τους ίδιους! Εάν θέλουμε να είμαστε ακριβείς οι ηλικιακές κατηγορίες είναι 0-2 βρεφική ηλικία,2-6 νηπιακή  και 6-12 παιδική ηλικία. Οι ρυθμοί ανάπτυξης όμως του κάθε παιδιού είναι εντελώς διαφορετικοί μιας και τα παιδιά περνάνε συνεχώς περιόδους εξέλιξης σε νοητικό σωματικό και ψυχολογικό επίπεδο! Λαμβάνοντας αυτό υπόψη μας κάθε φορά που ετοιμάζουμε μια καινούργια παράσταση προσπαθούμε να την οριοθετήσουμε ηλικιακά. Πως όμως να πεις ότι αυτή η παράσταση είναι για 0-3 ,όταν ένα βρέφος 8 μηνών δεν περπατάει και δεν έχει αναπτύξει το λόγο του και ένα παιδί 3 χρονών όλα αυτά τα έχει κατακτήσει.. αυτές είναι μεγάλες αναπτυξιακές διαφορές που είναι σημαντικό να γνωρίζουμε πριν αποφασίσουμε το διαχωρισμό. Εμείς ως ομάδα έχουμε προγράμματα και μικρές παραστάσεις που απευθύνονται σε παιδιά 2 έως 4. Είναι παραστάσεις που συνδυάζουν το θέαμα με τη δράση και τη συμμετοχή των παιδιών. Τις προτείνουμε σε γονείς και εκπαιδευτικούς που τα παιδάκια τους έρχονται σε πρώτη επαφή με το θέατρο . Το πρώτο μέρος είναι θεαματικό και το δεύτερο διαδραστικό. Με αυτό το τρόπο τα παιδιά μαθαίνουν πως το θέατρο μπορεί να λειτουργήσει με δύο τρόπους , από τη πλευρά του θεατή αλλά και αυτή του ηθοποιού που συμμετέχοντας ενεργά στη δραματοποίηση του παραμυθιού βιώνουν το θεατρικό ρόλο! Η μεγάλη μας παράσταση στην κεντρική σκηνή είναι ένα θέαμα σύνθετο συνδυάζουμε πάντα τη δράση ηθοποιού και κούκλας , χρησιμοποιούμε πολλά και διαφορετικά είδη κούκλας ανάλογα με τις ανάγκες μας και πολλές τεχνικές όπως το μαύρο θέατρο ,το θέατρο σκιών ,τη παντομίμα κ.α. Ο διαχωρισμός σε αυτές τις παραστάσεις μας θα μπορούσε να μην υπάρχει, πολλές φορές χρησιμοποιούμε τον όρο «για όλη την οικογένεια» και αυτό με τα χρόνια μας το έχουν κατά κάποιο τρόπο «επιβάλλει» οι γονείς . Όταν τους ενημερώναμε ότι είναι για παιδιά πάνω από 3 χρονών μας έλεγαν «μα το παιδί μου παρακολουθεί από τα 2»...και σε άλλες περιπτώσεις «είναι 10 αλλά του αρέσει το κουκλοθέατρο»... «εμείς οι γονείς χαρήκαμε όσο και τα παιδιά».  Σε αυτό λοιπόν που έχουμε καταλήξει μετά από όλα αυτά τα χρόνια εμπειρίας είναι ότι ένα θέαμα που έχει φροντιστεί από τους συντελεστές σε όλα τα επίπεδα, έχει σεβαστεί απόλυτα όλες τις ηλικίες και τις ανάγκες κάθε ηλικίας ξεχωριστά (ακόμη και τον ενήλικα που παρακολουθεί) μπορεί να είναι κατάλληλο για όλη την οικογένεια! Η κάθε ηλικία, το κάθε παιδί ξεχωριστά, ο κάθε ενήλικας ,από την ίδια παράσταση θα αποκομίσει κάτι διαφορετικό ,θα τον αγγίξει κάτι διαφορετικό, θα καταλάβει κάτι διαφορετικό, θα θυμάται κάτι διαφορετικό ,αυτό  νομίζω πως είναι και η μαγεία του θεάτρου!! Είναι όμως σημαντικό οι ενήλικες να γνωρίζουν το θέμα του έργου που θα παρακολουθήσουν τα παιδιά τους να έχουν συζητήσει μαζί τους πριν αν είναι ένα «δύσκολο» θέμα και εντέλει οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί είναι αυτοί που γνωρίζουν καλύτερα το βαθμό ανάπτυξης των παιδιών τους, την ωριμότητα τους, τις ευαισθησίες τους και τις αδυναμίες τους οπότε είναι ικανοί να κρίνουν την καταλληλότητα ενός έργου.

 

Μ.Π. Οι γονείς τα τελευταία χρόνια ενδιαφέρονται να πάνε τα παιδιά τους στο θέατρο από τους πρώτους μήνες της ζωής τους. Υπάρχει μεγάλη άνθιση παγκοσμίως στο βρεφικό θέατρο. Σίγουρα τα βρέφη μέχρι πριν το πρώτο έτος της ηλικίας τους είναι μια ξεχωριστή κατηγορία. Δεν μπορούν να παρακολουθήσουν μια ιστορία με πλοκή αλλά μπορούν να ανταποκριθούν σε απλές χειρονομίες και επιφωνήματα. Μπορείς να δημιουργήσεις για αυτά ένα περιβάλλον με ήχους, χρώματα και μουσική. Από 1 εώς 2 ετών αλλάζουν πολλά στην ανάπτυξή τους, άρα κατά τη γνώμη μου, έχουμε και πάλι μια άλλη κατηγορία. Τα παιδιά κατακτούν το περπάτημα, το λόγο, κατανοούν απλές ιστορίες. Δύσκολα όμως μπορείς να τα βάλεις να καθίσουν για πολύ ώρα, θέλουν δράση. Από 3 ετών και πάνω θα μπορούσαν να παρακολουθήσουν οποιαδήποτε παράσταση, αρκεί σαν δημιουργοί να μην ξεχνάμε ότι τα παιδιά έρχονται σε μας χωρίς άμυνες πράγμα που μεγαλώνει την ευθύνη μας απέναντί τους. Γι' αυτό είναι σημαντική η επιλογή του περιεχομένου και των μηνυμάτων που τους προσφέρουμε. Σίγουρα άλλα πράγματα θα κατανοήσει ένα παιδί 3 ετών και άλλα ένα παιδί δέκα ετών. Μια καλή παράσταση όμως μπορεί να κάνει τη φαντασία του παιδιού να ανθίσει. Όπως λέει και ο Μichael Meschke «Το να κάνεις θέατρο για παιδιά είναι μια πράξη αγάπης και  ευθύνης , για να τους δώσουμε ρίζες και φτερά».

 

Παραμύθια, μύθοι, λογοτεχνία: στις παιδικές σκηνές οι διασκευές κυριαρχούν. Λείπει το πρωτότυπο παιδικό θεατρικό κείμενο πραγματικά ή τελικά οι διασκευές αρκούν;

Σ.Π. Οι μέχρι τώρα επιλογές μας είναι όντως διασκευές σπουδαίων Ελλήνων και ξένων συγγραφέων. Παραμύθια, μύθοι λογοτεχνικά κείμενα που έχουν αγαπηθεί από γενιές και γενιές. Έχουμε επιλέξει σε όλη αυτή την πορεία μας κλασσικά παραμύθια, νέα ή παλιότερα,  που έχουμε αγαπήσει κι εμείς ως παιδιά! Ο Πινόκιο κι ο παππούς Τζεπέτο πήραν ζωή από τη φωνή μας, τους σμιλέψαμε από την αρχή με ξύλο, χαρτί, νερό, τους δώσαμε κίνηση με το σώμα μας, φανταστήκαμε το χώρο που ζούσαν και τον υλοποιήσαμε, τη θάλασσα ,τη χώρα του κεφιού, το εργαστήρι. Σκέφτομαι πως εμείς ως ενήλικες  μπαίνουμε στο κόσμο των αγαπημένων μας ιστοριών και αγωνιούμε, λαχταράμε ,ονειρευόμαστε να τις δούμε να ζωντανεύουν στη σκηνή! Τα παιδιά αγαπούν κι αυτά τις ίδιες ιστορίες με εμάς και ξαφνικά βλέπουν τον αγαπημένο τους ήρωα στη σκηνή, να κινείται να τραγουδά να ζει όλες τις περιπέτειες μπροστά του. Να μπορεί να μιλήσει στον ήρωα κι αυτός να του απαντήσει, και στο τέλος να τον αγγίξει! Υπάρχουν παιδιά που έρχονται στις παραστάσεις μας πάνω από τέσσερις φορές , γιατί αγαπούν τον Τζακ, ή τη Δόνα Τερηδόνα ή τη μάγισσα Φουφήχτρα. Είναι πολλές ακόμη ιστορίες που θέλουμε να ζωντανέψουμε με τον τρόπο μας ,με την τέχνη μας κι ίσως κάποια στιγμή μας δημιουργηθεί η ανάγκη να φτιάξουμε τις δικές μας ιστορίες με τους δικούς μας ήρωες!

 

Μ.Π. Η αλήθεια είναι ότι ελλείψη πρωτότυπων θεατρικών έργων στραφήκαμε εξαρχής στα παραμύθια και τη λογοτεχνία. Το υλικό είναι ανεξάντλητο. Βρίσκουμε μεγάλο ενδιαφέρον να ζωντανεύουμε ένα κείμενο που δεν έχει ξαναγίνει ποτέ παράσταση. Μας έχει δοθεί η δυνατότητα να φέρουμε τα παιδιά σε επαφή με έργα συγγραφέων που αγαπάμε. Από το Βιζυηνό και το Ροϊδη μέχρι τη Ζωρζ Σαρή, τη Μαρία Παπαγιάννη, τον Αντώνη Παπαθεοδούλου. Αλλά ακόμα και στη συνεργασία μας με τον Ευγένιο Τριβιζά, που έχει γράψει πολλά θεατρικά έργα για παιδιά, επιλέξαμε να ανεβάσουμε παραμύθια του, που δεν είναι θεατρικά έργα αλλά παρουσίαζαν για μας κουκλοθεατρικό ενδιαφέρον. Το θέατρο κούκλας είναι ένας μαγικός μικρόκοσμος. Λόγω της μικρής κλίμακας σου δίνει σαν τέχνη τη δυνατότητα να δημιουργήσεις τον πιο ευφάνταστο σκηνικό χώρο. Στο θέατρο κούκλας έχουν ενδιαφέρον έργα με λιγότερο λόγο και περισσότερη δράση. Σίγουρα όμως λείπουν από τo ελληνικό θέατρο φωνές σαν του Mike Kenny που αφουγκράζονται τις ανάγκες των παιδιών και δημιουργούν έργα σημερινά. Σίγουρα αν υπήρχαν θα ,έβρισκαν γόνιμο έδαφος.

 

Αν άλλαζες κάτι στον κόσμο του παιδικού θεάτρου στην Αθήνα σήμερα, τι θα ήταν αυτό;

Μ.Π. Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε όλο και περισσότερες ενδιαφέρουσες παιδικές παραστάσεις που καταφέρνουν να βρουν το κοινό τους. Το μόνο που με ενοχλεί είναι ότι έχουν εισβάλλει στο χώρο και άνθρωποι που το βλέπουν ως εύκολο κέρδος. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα είτε παραστάσεις πρόχειρες που δε σέβονται το θεατή είτε παραστάσεις χωρίς καμία ευαισθησία που δεν καταφέρνουν να επικοινωνήσουν με τα παιδιά.

 

Σ.Π. Στις μέρες μας πάρα πολλοί καλλιτέχνες ασχολούνται με το παιδικό θέατρο ,τα θεάματα με αξιόλογους συντελεστές είναι τόσο πολλά που δυσκολεύεται κάνεις να επιλέξει. Πάραυτα υπάρχουν παραστάσεις (ευτυχώς όχι πολλές) που αντιμετωπίζονται με προχειρότητα. Αυτό θα άλλαζα! Την προχειρότητα στο λόγο στο κείμενο, ή στα σκηνικά και τα κοστούμια και γενικότερα στην αισθητική. Θα άλλαζα τις παραστάσεις που υποτιμούν την νοημοσύνη των παιδιών,  αυτές που δε λαμβάνουν υπόψη τους τις προσλαμβάνουσες  που έχουν στην κάθε ηλικία. Έχουμε τεράστια ευθύνη όταν αγγίζουμε τις ψυχές των παιδιών, το θέατρο είναι μια ζωντανή μορφή τέχνης οπότε συμβάλλουμε σημαντικά στην πνευματική και αισθητική τους καλλιέργεια.

 

 

Πως διαλέγετε κάθε φορά τι παραστάσεις θα ανεβάσετε; Την φετινή;

Σ.Π. Οι παραστάσεις που διαλέγουμε είναι, είτε παραμύθια που αγαπάμε πολύ ως ενήλικες ή παραμύθια που ονειρευτήκαμε ως παιδιά. Υπάρχει πάντα η σωστή χρονική στιγμή ,το πότε ακριβώς θα ανέβει το συγκεκριμένο παραμύθι έχει να κάνει με τις προσωπικές μας αναζητήσεις, καλλιτεχνικές ανησυχίες, αλλά και με τις ανάγκες που μας δημιουργεί το περιβάλλον, η εποχή που διανύουμε, ακόμη και τα γεγονότα που συμβαίνουν στη ζωή μας η τη χώρα μας . Για παράδειγμα ,όταν αποφασίσαμε να ανεβάσουμε την «Πόλη που έδιωξε τον πόλεμο» του Αντώνη Παπαθεοδούλου θέλαμε να μιλήσουμε στα παιδιά για το πόλεμο μέσα από ένα πολύ όμορφο και ευρηματικό παραμύθι. Το ίδιο παραμύθι μας έδωσε τη δυνατότητα για πολλούς αυτοσχεδιασμούς ,πειραματισμούς και νέες τεχνικές.

 

Μ.Π. Επιλέγουμε παραστάσεις σύμφωνα με αυτό που νιώθουμε την ανάγκη να μοιραστούμε κάθε φορά με τα παιδιά. Μπορεί να είναι μια ιστορία που νιώθουμε επιτακτική ανάγκη να την πούμε,  μια ιστορία με χιούμορ που θα τα κάνει να περάσουν όμορφα, που έχει ενδιαφέροντες χαραχτήρες, πλοκή ή που μας δίνει την ευκαιρία να δημιουργήσουμε εικαστικά ένα μαγικό κόσμο για τα παιδιά. Η φετινή παράσταση είναι βασισμένη στο παραμύθι της Μαρίας Παπαγιάννη « Μια περιπέτεια για το Ρωμαίο» και έχει τη μοναδική μουσική και τραγούδια του Θάνου Μικρούτσικου. Είναι η ιστορία ενός ποντικού, του Ρωμαίου, που ανακαλύπτει τη μαγεία του θεάτρου. Αγαπήσαμε το παραμύθι από την πρώτη ανάγνωση και μας φάνηκε πολύ ενδιαφέρον να κάνουμε μια παράσταση που τα παιδιά ανακαλύπτουν μαζί με τον ήρωα τα μυστικά του θεάτρου. Γνωρίζουν το πιγκουίνο που είναι διευθυντής σκηνής, το τρίτο κουδούνι, τον σκηνοθέτη, το φως, τα κουστούμια και πάνω απ' όλα γνωρίζουν τη χαρά της συνεργασίας και της φιλίας. Η παράσταση ανέβηκε πρώτη φορά το 2004 εγκαινιάζοντας τότε τη νέα στέγη της Παραμυθοχώρας στην οδό Αναπαύσεως. Φέτος η Παραμυθοχώρα έκλεισε 15 χρόνια στην ίδια στέγη και αποφασίσαμε να την ξαναφτιάξουμε από την αρχή. Θέλαμε το ξεκίνημα αυτού του νέου κύκλου να το κάνουμε με το ίδιο παραμύθι και νιώθουμε μεγάλη χαρά και συγκίνηση που ξανασυστήνουμε το Ρωμαίο στα παιδιά.

 

Τι σου άρεσε περισσότερο στις πρόβες; Και λιγότερο;

Μ.Π. Μου αρέσει όλη η διαδικασία των προβών.  Στο θέατρο κούκλας ο ήρωας είναι προέκταση του χεριού μας. Καλούμαστε να του δώσουμε ζωή, να βρούμε τη φωνή του, να ανακαλύψουμε τον τρόπο που κινείται. Μια μικρή κίνηση, μια ανάσα, μια  παύση μπορούν να σημαίνουν πολλά. Μ' αρέσει να ανακαλύπτω τι θέλει ο ήρωάς μου κάθε στιγμή, να με εκπλήσσει με τις αντιδράσεις του. Αυτό που με αγχώνει είναι οι τεχνικές δυσκολίες που συναντάμε. Σχεδιάζουμε και φτιάχνουμε μόνες μας τις κούκλες και τα σκηνικά αντικείμενα. Όλα είναι αυτοσχέδιες κατασκευές κι όταν κάτι δε λειτουργεί είναι μεγάλο πρόβλημα. Μπορεί να χρειαστεί να το σχεδιάσουμε και να το φτιάξουμε από την αρχή. Σίγουρα πάντως ακόμα και μέσα από τις δυσκολίες εξελισσόμαστε.

 

Σ.Π. Αυτό που με συναρπάζει στις πρόβες είναι όταν προσπαθώ να ανακαλύψω τον ήρωα μου. Να ψάξω τη φωνή ,τη χροιά που του ταιριάζει ,να βρω την κάθε του κίνηση, χρειάζονται πολλές ώρες πειραματισμών για να έχεις το επιθυμητό αποτέλεσμα. Έπειτα ψάχνω τον τρόπο που θα εκφράσω το κάθε συναίσθημα του και όταν ο ήρωας μου είναι παιδί ψάχνω μέσα μου το παιδί, ή παρατηρώ τα δικά μου παιδιά τις αντιδράσεις τους, τις εκφράσεις τους ,το ποσό γρήγορα εναλλάσσονται τα συναισθήματα τους! Όλα αυτά βοηθούν τους μικρούς θεατές μας να ταυτίζονται με τον ήρωα μας! Το λιγότερο συναρπαστικό στις πρόβες είναι η πίεση ,το άγχος η αγωνία για να γίνουν όλα όπως τα έχεις σχεδιάσει όπως τα έχεις φανταστεί μέχρι η παράσταση να βρει το δρόμο της!

 

Τι να περιμένει κάποιος που θα έρθει να δει φέτος την παράστασή σας;

Μ.Π. Να δει την όμορφη ιστορία της Μαρίας Παπαγιάννη, να ζωντανεύει με χειροποίητες κούκλες φτιαγμένες από χαρτοπολτό και ύφασμα, κούκλες μαρότ, άμεσης κίνησης, ανθρωπίνων διαστάσεων, μάπετ και θέατρο σκιών. Να γελάσει, να συγκινηθεί και να ταξιδέψει...

Σ.Π. Τα παιδιά θα περιπλανηθούν στη σοφίτα, στη σκηνή και στην αποθήκη ενός θεάτρου παρέα με έναν αξιαγάπητο ποντικό. Θα ζήσουν μαζί τις περιπέτειες του τις αγωνίες και τους φόβους του! Θα πάρουν μια μικρή γεύση από το έργο του Σαίξπηρ «Ρωμαίος και Ιουλιέτα». Θα δουν πολλά και διαφορετικά είδη κούκλας από δαχτυλόκουκλα μέχρι γιγαντόκουκλα και τέλος θα τραγουδήσουν τα υπέροχα τραγούδια που μας χάρισε ο αγαπημένος μας συνθέτης Θάνος Μικρούτσικος.

 

Τι ετοιμάζετε μετά;

Μ.Π.- Σ.Π.  Προς το παρόν βρισκόμαστε μπροστά σ' ένα βουνό από βιβλία! Κάθε χρόνο ακολουθούμε την ίδια διαδικασία. Διαβάζουμε πολλά βιβλία μέχρι να καταλήξουμε σε αυτό που θα μας συγκινήσει και θα μας παρακινήσει να το κάνουμε παράσταση.